بیابان بودو اشک و آتش وخون
زمین ِزخمدارو خاکِ گلگون
نفس هاآتشین، جان هاعطشناک
لبان ِمشک های کاروان ، چاک
زآتش، آسمان بیداد می کرد
فرات ازتشنگی فریادمی کرد
* * *
شهنشاهِ سپاهِ عشقبازان
سپه سالار ِ خیل ِسرفرازان
فروزان خوشترازخورشیدِافلاک
به گِردش کهکشانی ماه برخاک
دل ِدریایی اش لبریزازیار
لبش تهلیل خوان ازشوق دیدار
به راهِ دوست،دست ازباغ می شست
به گلزار ِلبش، هیهات می رُست
* * *
فلک ازگردش ِخودشرمگین گشت
به خونابِ جگر،مغرب عجین گشت
شفق، دردشتی ازخون مبتلا شد
افق، آیینه دار ِکربلا شد
عیان می دیدهرکس دیده می دوخت
درآتش نعش ِسرخ ِعشق می سوخت
بنارآب شیرین - اردیبهشت 1373
« به نام خداوندجان وخرد
کزین برتراندیشه برنگذرد»
سلام ای بلندای فرهنگ ِ مهر
یل ِریشه درخاکِ سردرسپهر
نگهدارِ بیدارِ ایران زمین
به گاهِ خطر، یارِ ایران زمین
تویی خاکِ پرباررا، کشت ورز
نگهبان ِ بوم وبرودشت ومرز
زجان آب دادی چوتاریخ را
زکژ ّی بریدی بن وبیخ را
جهان زنده کردی به آیین ِ پاک
درختِ نکویی نشاندی به خاک
سرودی زشاهِ پلنگینه پوش
همه دانش وفرّ وایمان وهوش
سیامک که شدکشته بردستِ دیو
برآورد طهمورث ازجان غریو
زیزدان چوبرگشت جمشید شاه
زمانه ربودش زسربرکلاه
فریدون جهان رابیاراست پاک
جهان تازه کردایرج ِ تابناک
منوچهروهم نوذروکی قباد
که ایران به تدبیرشان بودشاد
بیاراست کیخسروِ نامدار
جهان راسراسرچوابرِ بهار
شهیدان شهنامه ات ای دریغ
تن وجان شهنامه ات ای دریغ
دریغاسیامک که خودخوارشد
به چنگال ِ دیوان گرفتارشد
دریغاکه سهراب شدخون جگر
« برآمدروانش به دستِ پدر»
دریغاسیاوش جوان ِ رشید
که گردیددرشهرِ توران شهید
فرنگیس رادل پرازدرد بود
زگرسیوزِ ناجوانمردبود
دریغ ازتهمتن که شدسرنگون
به چاه ِ شغادِ پرازمکرودون
توخودگرنبودی پرازعدل وداد
نکردی زپاکان ِ تاریخ، یاد
نه درمدح ِ خوبان سخن گفته ای
که اندرزِهمچون گهرسفته ای
چوشهنامه رادربرابرنهیم
سزدگرببوسیم و برسرنهیم
کتابی همه سربه سرپند مند
چوخورشید، برجایگاهِ بلند
میان ِ چکاچاکِ تیغ وسنان
به هنگام ِ آشوبِ گرزِ گران
گهِ شیهه ی اسب وبانگِ یلان
به هنگام ِهنگامه ی پردلان
صدای تودرگوش ِجان ِمن است
پیام ِخوشت هم عنان ِمن است
« دریغ است ایران که ویران شود
کـُنام ِ پلنگان وشیران شود»
هزاران درود وهزارآفرین
به فرهنگِ فردوسی ِ پاک دین
هرآن کس که با رای اودشمن است
وگرنیک چهراست، اهریمن است
محمدغلامی – دشتستان اردیبهشت 1388
ای دل ازپروانه ای کمترمباش
آتش اندرزیر ِ خاکسترمباش
عشق ِ شیرین دردلت پرشورکن
گردِ نیرنگ ازجمالش دورکن
ای دریغا روزگارآمدعجیب
عشق هاآمیخت بارنگِ فریب
سینه ها لبریز ِ بادِ کینه شد
عاشقی هاصحبتی دیرینه شد
عشق هاراباهوس آمیختند
نوش رابانیش درهم ریختند
عشق یعنی آتشی درباغ ِ دل
عشق یعنی سوزشی برداغ ِ دل
عشق یعنی شعله ای درسینه ها
عشق یعنی آتشی درکینه ها
عشق یعنی ناله های نیمه شب
عشق یعنی سوختن ازسوز ِ تب
عشق فریادِ بلندِ روزگار
عشق یعنی خنده ی سبز ِ بهار
عشق یعنی مشعلی افروختن
عشق یعنی زندگی راسوختن
عشق یعنی مرگ، یعنی التهاب
عشق یعنی عشق، یعنی انقلاب
عشق مجنون وار رسواگشتن است
عاشقی ازدام ِ دنیا رَستن است
ای دل ازدام ِهوس اندیشه کن
عاشقی را،عاشقی راپیشه کن
عشق فریادِ بلندِ سینه باد !
سینه های آتشین بی کینه باد !
شیراز- آذرماه 1372
