موبانده ی تـُوباغ ِ گـُلی گِی نخُنده یُم

ری شاخه ی خَشی وُنم ِ دل نمُنده یُم

دون رختن ِ نـُهام اُما سی گرُفتنـُم

دل گشنه وِیسَکیدم ِ شاخک چکنده یُم

ری گـُردِ خشک نِشسِم ِ تیفون ِ سِه گِرُفت

عمری وهرگـُلی که خش ِ دل بُرُنده یُم

شو رُوسرَهلوِ بُن ِ تاپول ِ کهنه یُم

ری بَردلی وتـُوم ِ دلی گِی نخُنده یُم

خَرمَن کشیدِبُردن وسُختِن کـُلورل ِ

چی نی که چینه بو دولا دَس تکـُنده یُم

تـُوباغسون و، نیله ندارُم سرَهلووُم

هم خطِ ّ عشق وهم خطِ زندهِ ی کِرُنده یُم

تـُومنقل ِ خرنگی ِ غم بُک گرفتم ِ

کارمووُ فِرِنگ رداویده کـُنده یُم

برازجان – شهریور 1387

_____________

باغسونbaagh-e-sun-  = باغستان

بردلbardel-  = برگ جوان اطراف دل نخل

بکbok-  = گـُر

تاپولtaapul-  = ته شاخه ی نخل

توم دلtum-e-del  = باب طبع-چیزی که به دل بچسبد

تیفون سهtifun-e-se-  = توفان سیاه

دس تکندهdas-tekond-e-  = دست خالی

دولاdo-volaa-  = دوباره

دونdun-  = دانه

رداویدهrad-aavide-  = گذشته

سرهلوsarahlu-  = سرگردان

شاخک چکنده  …-chekond-e-  = پرنده ی رهاشده ازدام- کنایه ازآدم هوشیار

کرندهkerond-e-  = پاک کرده

کلورkolur-  = ساقه ی باقی مانده غلات دربیابان

موmo-  = من

نهامnohaam-  = مقابلم

نیلهnile-= لانه

ویسکیدم ِvoysek-id-e-me-= ایستاده ام

سی دل ِ سردِ موامّیدِ بهاری نیسی

سرِ رَه غیرِگِل وچَپّه ی خاری نیسی

تـُوبیابون ِ خدا رنگِ گـُلـَل پاکاوی

حیف وصدحیف بهارِمثِ پاری نیسی

خنده خشکاویده ری لـَویـِکِلی مَشک وهنی

دول درنومده آثارِ اُواری نیسی

بازتـُورَه کـُله ی رُفت وصدِی سگ نـَوم ِ

سرِجاش غیرِپرو هَسّه کـُلاری نیسی

زوروگازور زدیم گردنه گیراویدیم

دُزکمین کرده ودَیّارودیاری نیسی

همه پُی هم کـَل وکـُشتیرنه بَهنوونه صاو

همه تـُوهم نخَش و دونه ی ناری نیسی

بارکج کِرده وخَررُمبـِس ومقصد نِدیار

تـَق تقی ازنفس ِ گرم ِ مداری نیسی

خونم اویده مث ایشوم ترکل دورم(حرکت

غیرغم غم غم گله ی سگ هاری نیسی

پیس ورورده دلـُم چی ودسُم وَرنمیا

چارهـَل بَسّنم ِ رَه ی فراری نیسی

هُی قیَه کِردُم وهرکی خُش ِ رَه چپ زد و رَ

انتظاری نه وغیرونه ویاری نیسی

دوش رفتـُم بخرُم فایزی وگروِه کـُنـُم

گفت مِی مال ِ کـُجِی ؟ همچی نواری نیسی

برازجان – آذر 1385

_______________

اوارovaar-  = شالی پهن وبلندکه زنان باآن مشک آب رابه پشت می بستندو

به خانه می رساندند

بسنم ِbasse-neme-ِ= مرابسته اند

بهنووصاو(صاوبهنو)   saav-bahnu  = صاحب

پاکاویpaakaavi-  = پاک شد

پیس وروردهpis-varvord-e-   = پوسیده

تورهtura-  = روباه

چارهلchaar-hal-  = چهارسو

چپهchappe-  = انبوه

دولdul-  = دلو

رَra-  = رفت

رمبسrombes-  = افتاد

 ره چپrah-chap-  = بی راهه

زوروگازورzur-o-gaa-zur-  = زورزیاد

فایزfaayez-  = شروه- دراینجا نوارشروه

کل وکشتیرkal-o-koshtir-  = دعوا

کله ی رُفتkole-y-roft-  = کلبه ی مرغان را خالی کرد

گروهgerve-  = گریه

لویکلیlow-yekeli-  = لب کج شده

مدار= آسیاب

ورنمی یا   var-ne-miyaa-  = برنمی آید

هسه کلارhasse-kolaar-  = استخوان خالی

همچیhamchi-  = چنین-همچنین

هی قیهhoy-ghiyah-  = فریاد

گلبنگی ( golbongi)

شعرهای محمد غلامی

به گویش دشتستانی

104 صفحه / 2800 تومان

نشانی : برازجان / خیابان بیمارستان / روبروی پاساژ نادر / کتاب فروشی فرهنگ دشتستان(محمود رجایی)

بزه سازی که خـُم چنگِ تو ویمم

فدای چیش ِ صدرنگِ تو ویمم

اگه شورو ورم ویسی بمونی

پسینل باز دلتنگِ تو ویمم

نمک پُی قندِ دندونت بسی که

شکرپی لعل ِ خندونت بسی که

دل ِ ناشتا بزه گپ پُی نم ِ دل

عسل سیم پُی تلیفونت بسی که

سراندرپا ت شیرین و قشنگه

دوچیشت ؟ آسمون ِ هفت رنگه

دسم سیت واز ِواز ِواز ِ وازه

دلم سیت تنگِ تنگِ تنگِ تنگه

_________________

برگرفته از سایت خِشَم کانه : آقای شاهرخ سروری

پس ِ مِرزِنگلت اَفتوقشنگِ

سیَه بُورِچپت سی خَوقشنگِ

پشت مژه هایت، آفتاب زیباست

سایه ی مویت برای خوابیدن زیباست

خُمارِچیشلِت کِرده بلالـُم

شلال ِ مینلِت اُمشَوقشنگِ

چشمان خمارت، بلالم کرده

امشب موهای شلالت زیباست

کشیدی کهکشون یعنی که بُرم ِ

گل ِ سرخی زدی جِی لـَوقشنگِ

کهکشانی کشیده ای ونامش راابرونهاده ای

به جای لب، گل سرخی گذاشته ای که زیباست

دسِت انگشتیرِبامهرکِرده

چق ِ ریت بندِساتِ نوقشنگِ

دستت انگشتررابامهروزیباکرده

چقدربندساعت نو روی دستت زیباست!

تووختی پُی مُنی فرقی ندارِ

ولات وخونِی ِ کانَو قشنگِ

وقتی تو بامنی، فرقی نمی کند

همان روستا وخانه ی قدیمی زیباست

جهازِجون ِ مو،تـُوغـُمبه ی عشق

اسیرِموجل ِ ذِرنـَوقشنگِ

کشتی عمرمن در اعماق دریای عشق

وقتی اسیرموج وگرداب می شود زیباست

اَوواویده دلـُم سیت بیش ِ هرشَو

بیوکه عکس ِ گـُل تـُواَوقشنگِ

دلم بیشترازهرشب برایت آب شده

تو بیاچون وقتی عکس گل درآب میافتد، زیباست

تلیفونی بـِزِ، پـُرس ِ دلـُم کُ

که مَسّاویدنـُم ازنـَوقشنگِ

تلفنی کن وحال دلم رابپرس

چون دوباره مست شدنم زیباست

کلوواویدم ِ پلورده می گـُم

کلووختی بگیرش تـَو،قشنگِ

دیوانه شده ام وهزیان می گویم

وقتی دیوانه راتب می گیرد، زیباست

بیوتامَحمَدوسیرِت نِواوو

که اِی هرشَوبیـِی، هرشَوقشنگِ

توبیا تا محمد(نام شاعر) ازتو سیرنشود

که اگرهرشب بیایی، هرشب زیباست

برازجان – شهریور 1383