گلخندِ لطیفِ  آبشارانی تو

منظومه ی نرم نرم ِبارانی تو

با آن که شبیه  باغ  ِپاییزانی

سرسبزی ِغوغای بهارانی تو

ای کاش که همراهِ دهانت بودم

لیوان ِ تو یا که استکانت بودم

هربارکه چای و آب می نوشیدی

من مست زبوسه از لبانت بودم

یارا به دلم شور ِ توشیرین تر باد

دایم هوس ِ کوی ِ توأم در سر باد

باغی که درون ِ سینه ام می سوزد

بی یادِ  تو همراهِ خزان پرپر باد

دردا زفراق بی قرارم چه کنم

مشتاق ِ وصال ِ روی ِ یارم چه کنم

چون روز، تمام ِ شب دلم می سوزد

چون شب، همه روز سوگوارم چه کنم

مانندِ بهار سبز وگلبیز شدم

چون شاخه ی تر زمرّدآمیز شدم

دامان ِ مراگرفت توفان ِ فراق

چون لاله به راه ِ بادِ پاییز شدم