با ما زمانه پا به رکابی بود

رفت آنچنان که برق ِ شهابی بود

تا نوبتی زعشق به ما دادند

ایام را دواسبه شتابی بود

عمری درانتظار به سر بردیم

افسوس آنچه بود سرابی بود

جامی که دستِ دوست به دستم داد

برموج های عمر، حبابی بود

جان با امیدِ وصل خیالی داشت

دیداین زمان که وصل ِ تو خوابی بود

هذیان ِ تلخ ِ شعر به لب دارم

چشمت ببین چگونه شرابی بود؟!!

_____________

هفته نامه ی اتحاد جنوب- شماره 37 – دوشنبه 15/9/78

زدردرای وجهانی زشوق حیران کن

کرشمه ای کن و بنیادِ سینه ویران کن

به نازجلوه کن وجان ِ پرنیازم بین

به یادِ عهدِ جوانی مرا پریشان کن

بیارجرعه ای ازجام ِجان فزای لبت

به یُمن ِ خاتم  ِ لعلت مرا سلیمان کن

قدت همیشه صنوبر، رُخـَت همیشه بهار

شبی بیا   و مرا با بهار مهمان کن

____________________

اتحاد شماره نوزدهم . دوشنبه 11/5/78

لطیف، مثل ِ تمنای خسته بر لبِ خوابی

زلال ، مثل ِشلال ِسپیدِ مرمر ِ آبی

شکفته برلبِ چشمم سوادِطرح ِسؤالی

دمیده خنده ی نازت طلوع ِنور ِجوابی

هرآنچه باتوسخن رفته نیست غیر ِ کلامی

بیاکه دل بگشایم به نام ِعشق، کتابی

بخند    تابدمد برلبم    سپیده ی شعری

بزن به ناز ِسخن   بردلم شمیم ِگلابی

نه ابر ِنقره فشانی که قطره قطره ی جانی

بباربرلبِ تبدار ِمن که جرعه ی نابی

به جان ِتلخ بیفشان زلال ِعشق توای جان

که رو به هرچه نمودم   نبودغیر ِسرابی

سفال ِسوخته ی قلبِ ما نه جای امیداست

به نام ِدوست براومانده رنگ وبوی لعابی

برازجان- دی ماه 1386

حافظا شعله ی عشق ِ دل ِ عشاق ِ جهانی

همدم  ِ سینه ی سودا زده ی پیر وجوانی

گاه چون جام پرازخون ِ دل از«خرقه ی سالوس»

گاه چون چنگ که از«حقه ی صوفی» به فغانی

می زنی چنگ که از«مردم  ِ نادان» به خروشی

می دمی آه که از زهدِ  ریایی به فغانی

عارف وعاشق و درویشی و«رندی ونظر باز»

پرتو ِ چشم ِ هنر مقصدِ صاحب نظرانی

خار ِچشمان ِرقیبان گل ِ بستان ِ حبیبان

محرم ِ راز ِ طبیبان تو همان لحظه ی« آنی»

تا به ما رخ بنمایی و زخود لب بگشایی

«دوش وقتِ سحراز» شعر ِ تو جُستیم نشانی

لبِ ما بود کفِ پای  ِ کلام ِ تو که می گفت

« شاهِ  شمشاد قدان خسرو ِ شیرین دهنانی»

_____________

ماهنامه ی حافظ

این نوشته بدون قصدسرودن و به صورت پیوسته و یکباره ، درچند دقیقه ی کوتاه آمد و مثل نثر نوشته شد.بی جابجایی یا توقف و فکر کردن . آن را دروبلاگ می گذارم تا اگر شعر باشد ، بماند.

می کـُشد  بی قراری ِ چشمت

دل ِ ما را خماری ِ چشمت

باز  سرزنده می کند جان را

آسمان ِ بهاری  ِ چشمت

تار   ِ سنتور  ِ عشق می بارد

لحظه های سه تاری ِ چشمت

دل ما را همیشه می دوزد

تیر ِ شیرین ِ کاری  ِ چشمت

لشکر  ِ بی شمار  ِ مژگانت

شیوه های تتاری ِ چشمت

جان ِ ویرانه می شود معمور

آری آری به یاری ِ چشمت

گرچه « نه » بر لبت فراوان است

من به قربان  ِ « آری » ِ چشمت